Speltherapiepraktijk De Schatkamer Rotterdam

Gastenboek (4): Myrthe en de Playmobilberg

‘Leuk, ik heb met de Playmobil gespeeld' is het antwoord van mijn dochter op de beruchte moedervragen: 'Hoe was het?' en ' Wat heb je gedaan?' (waarvan ik na 6 jaar moederschap toch maar heb geaccepteerd dat ook ik ze stel). Dit antwoord geeft ze nu al vier weken. Ik visualiseer me de berg Playmobil die ik had kunnen kopen voor het bedrag van vier keer speltherapie en dat je daar echt 'meer dan leuk'  mee kunt spelen...

 

Ik vind het moeilijk grip te krijgen op 'wat daar nu gebeurt,' ik merk al snel dat mijn dochter er heel graag naar toe gaat en dat het dus meer goed dan kwaad doet. Verder houd ik me vast aan de lofprijzingen over speltherapie van een collega die zich er uitermate in verdiept heeft. Toch wil ik meer.

 

Het eerste oudergesprek brengt duidelijkheid en is daarnaast confronterend. Marianne heeft een aantal observaties gedaan die wij herkennen en geeft er woorden aan. Ze mist een 'bouwsteen' in de basis en daardoor is alles wankel. Ik weet dat het waar is, onze dochter heeft een slechte start gehad. Ik voel tranen opkomen bij het onder ogen te zien van wat er is, en voel de veiligheid die er uit te laten komen. Van daaruit ontstaat een kwetsbaar gesprek over je rol als ouder. En ik ervaar dat Marianne er niet alleen voor ons kind is, maar ook naast ons als ouders gaat staan, met ons meedenkt en zoekt. Iets wat ze het hele proces zal blijven doen.

 

Voorlopige conclusie na het oudergesprek:  Ik zou willen dat mijn kind geen speltherapie nodig heeft, maar nu dat toch zo is, dan zeker hier, op deze plek. Langzaamaan beginnen er steeds vaker ‘mantra’s’  in huis te klinken: ‘Van proberen ga je leren’,  ‘soms heb je geluk, soms heb je pech’ en ‘ zuchten, effe balen, schouders ophalen’. Toch heb ik nog niet het gevoel dat er wezenlijk iets verandert. De oudergesprekken met Marianne en haar observaties op school geven meer zicht op waar het mis gaat, maar nog niet een ‘uitweg naar hoe anders.’

 

En dan een paar maanden later, als ik al lang gestopt ben met de Playmobil berg visualisaties constateren we ‘ineens’ dat er iets veranderd is. Iets heel wezenlijks. Dat onze dochter staat. Dat ze niet alleen zegt dat je van proberen kunt leren, maar zichzelf voor het eerst ook echt toestaat dat te doen.  Weliswaar nog steeds gefrustreerd kan zijn, maar daar heel snel weer van herstelt. Conflicten met kinderen op een rustige manier zelf oplost.  Alsof de ‘mantra’s’  door het spelen,  spelen en nog eens spelen zijn ingesleten, van haar zijn geworden. De juf glundert tijdens het oudergesprek. Ja, zij heeft het ook gezien, deze enorme verandering en ze geniet er zo van.

 

Wat eens een grote uitdaging leek: onze dochter vertellen dat de speltherapie stopt, werd ineens een hele logische stap. Uit de reactie van onze dochter bleek dat het ook voor haar klopte, dat het goed was zo. Wat ben ik blij dat we onderweg niet zijn afgehaakt. Blijkbaar lag er op de top van de Playmobil berg een hele kostbare schat. Een schat die haar in het volle licht heeft gezet, waar het hele gezin van mee geniet.